เด็กชายปิยมิตร ท้วมศรี

ติดตามเรื่องราวของผมได้ที่นี่

ขุนช้าง…ขุนแผน…ละครแห่งความแตกแยก

บน ตุลาคม 15, 2010

วันนี้พวกเราห้อง 12

ได้แสดงละครแล้ว

พวกเราทุ่มแรงทุ่มใจ

การซ้อละครเวทีครั้งนี้

เราได้แสดงในเรื่อง “ขุนช้าง-ชุนแผน”

ผลงานออกมาน่าประทับใจมากกกกกกก

คุ้มค่ากับการฝึกซ้อม

 

<span> </span>…เบื้องกลังความสำเร็จ…

ในการแสดงครั้งนี้เป็นการสอบของวิซาศิลปะ

แสดงด้วยกัน 7 ห้อง

คือ ห้อง 7,8,9,10,11,12 และ14

 

สำหรับพวกเรานั้น

การแสดงครั้งนี้

กว่าจะประผลสำเร็จครั้งนี้

พวกเราฝ่าฟันเรื่องราวมากมาย

สิ่งแรกคือเรื่องพระเอก….

สำหรับเรื่องนี้น่ากลัวมาก

เพราะพระเอกนั้นมีบทที่ต้องจำเยอะ

ในการตกลงครั้งแรก

ผมและเพื่อนๆๆๆอีกจำนวนหนึ่งได้คิดว่า “[6U8” น่าจะแสดงได้ และมีความรับผิดชอบ

แต่…ด้วยความจำเป็นที่คุณครูประจำวิชาบอกว่าพระเอกต้องเป็นลูกรักของครู

โดยที่คนคนนัเนไท่มีความรับผืดชอบเรย

ในวันซ้อม

ก้อทำเป็นเล่น ไม่คั้งใจซ้อม

พอเหลือเวลาอีกหนึ่งวันก่อนแสดง

คนๆนั้นก้อบอกว่าไม่แสดงแร้ว

เพื่อนๆพยามยามกล่อมหลายครั้ง  ให้เขากลับมาเล่นอีกครั้ง

แต่ก้อไม่เป็นผล

สุดท้าย [6U8 ก้อได้แสดง

น่าสงสารจิงได้ซ้อมแค่วันเดียว

แต่ผบออกมาคุ้มเกินคาด…

(สำหรับเชาคนนั้น…ผมอยากบอกว่าทำเป็นเล่นตัว ไม่เหงอยากให้แสดงเรย

ถ้า้ราเล่นได้ เราเล่นไปแร้ว 555+ คงไม่มีวันหรอก โธ่ฃ่างคิดไปได้ คงเป็นเพราะอารมโกรด อิอิ)

 

เรื่องที่สอง

เรื่องเงิน…เงิน…แล้วก้อเงิน

สำหรับปัญหาเรื่องเงินนั้นมีหลายอย่าง

สิ่งแรก…คือการรวมเงิน

โดยพวกเราได้เก็บเพื่้อนๆในห้อง คยละ 100 บาท เพื่อนำไปเป็นค่าอุปกอน และค่าใช้จ่ายต่างๆๆ

แต่ละคนกว่า่จะจ่ายได้  โว้ยวายซะ

แต่ก้อมีหลายคนที่ยอม…จ่านเสียโดยดี

(ยอมง่ายระวังท้องเร็วนะ 555+)

 

สิ่งที่สอง….ค่าชุด

สำหรับค่าชุดนี้อาจเป็นผมปัญหาใหญ่ที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้น

คือว่าในวันที่พวกเราไปเช่าชุดวันนนั้น( 14/9/53 )

พวกเราก้อไปลองชุดกันแล้วก้อได้แล้ว

แต่ยังไม่ได้คุยเรื่องรายละเอียดและราคา อะไรกันมาก

เพราะในวันนั้นคุณน้าเจ้าของร้าย  ยุง..ยุ่ง..ยุ้ง..ยุ๊ง..ยุ๋ง

(ผันไม่ถูกแร้ว  ครูสุวรรณีจะว่าไม่นะ 555+)

เขายุ่งมากกกกกกกกกในการตัดชุดให้กับโรงเรียนแห่งหนึ่ง

(โอ้ยเขียนซะหรู  ก้บอกเข้าไปเหอะว่าไม่รุ 555+)

และด้วยเวลวที่เย็นมากแล้ว พวกเราจึงบอกกับเขาว่าค่อยมาคุยรายละเอียดวันศุกร์ ส่วนชุดที่ลองแล้วก้อจองไว้

และในวันศุกร์เรื่องก้อเกิด

ในคาบสามก้อโดยครูประจำชั้นซักซะ…(ขาวเรย)

แต่ก้อยังไม่หนัก

จนกระทั่งคาบ 5-6 ซึ่งเป็นคาบเรียนคอม

ก้อมีเพื่อนคนหนึ่ง

(อันนี้บอกไม่ได้จิงๆๆ)

ถามขึ้นมาว่า “ห้องเรามีฉากมั้ย”

หัวหน้าเลยตอบว่า “ไม่มี”

เขาบอว่า “น่าจะมีนะ”

“เราก้ออยากให้มีนะ”หัวกน้าบอก

เขาตอบว่า”แล้วทามมายไม่ทำละ”

หัวหน้า”เราไม่แน่ใจนะว่าค่าชุดเท่ารัย เรากลัวเงินไม่พอ เดี๋ยวเก็บเพิ่มก้อโดนเพื่อนว่าอีก”

..

..

..

และก้อเกิดรัฐสภาขนาดย่อมขึ้นจากหน้าห้องคอมถึงในห้องคอม

(ขอโทษจิงๆๆ ในระหว่างนี่เราไม่ได้ยุในเหตุกาน  และขอโทดด้วยหากคำพูดที่เรานำมาเขียนอาจไม่ถูกต้อง อย่าฟ้องหมิ่นประมาทนะ 555+

เราขอโทดละกาน หากผิดครงไหนก้แก้ละกาน ขอบคุงครับ)

จนผลสุดท้ายก้อได้ข้อสรุปว่าทำฉาก

โอ้ยจะได้ฟันกัน

ห้องแอร์เย็นๆๆ กลายเป็นกระทะทองแดงเรย

ในเย็นวันนั้นต่างฝ่ายก้อขยันตั้งหน้าในการทำงานจองตนเอง

ฝ่ายซ้อมละครก้อซ้อมจนเวลา 18.00 น.ก้เสด

ส่วนผ่ายฉากรุสึกว่าน่าจะ 3 ทุ่มเสด

 

ประเด็นปันหายังมีอีกนะครับ

เอาเป็นว่าวันหลังมีเรื่องอะรัยค่อยมาอีก….

 


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: